Het slotconcert van het KlaraFestival is voorbehouden voor de absolute wereldtop. Maurizio Pollini en Concertgebouworkest Amsterdam brengen Schumanns enige pianoconcerto. Over Pollini’s opname van dit werk schreef Le Monde de la Musique: “l’un des plus beaux enregistrements schumanniens jamais réalisés”. Nadien loodst de alomgeprezen Mariss Jansons het orkest door Bruckners Zevende Symfonie. Na een tragisch-mysterieus begin ontaardt dit werk in pure triomf; een passende afsluiter voor het festival!

Wenen en Parijs, de twee muzikale metropolen bij de overgang van de 19e naar de 20e eeuw, vormen de uitvalsbasis voor een recital in De Munt/La Monnaie met enkele minder bekende componisten. Sinds kort geniet het liedoeuvre van Alma Mahler de aandacht die het verdient en putten steeds meer musici uit de haast oneindige melodieën en harmonische wendingen die haar werk typeren. Sinds haar debuut op de Koningin Elisabethwedstrijd maakt Marie-Nicole Lemieux indruk met haar rijke, volle stem -en precies dergelijke stemmen geven het repertoire van de laatromantiek de juiste kleur.

Mahler concentreerde zich jaren op het werk van de dichter Friedrich Rückert – een ietwat conservatieve keuze voor een componist die met het modernisme aan de scharrel was. Zelfs wanneer hij het niet zo bedoelde, dan nog schreef Mahler over zichzelf. Kort na de voltooiing van zijn Kindertotenlieder sterft zijn dochter. “Het deed pijn deze liederen te schrijven, en het zal pijn doen ze te horen”, aldus de componist, wiens onthutsende Kindertotenlieder bewijzen dat loodzwaar ook bloedmooi kan zijn.

Het tweede concert van Concerto Köln in dit festival is een ode aan de oorspronkelijke klankwereld van de late romantiek. Op het voorprogramma staat Bizets Symfonie in do groot, een glansrijk werk geschreven op zeventienjarige leeftijd. Daarna brengen ze Dvoráks prachtige Serenade voor strijkers, die voor de nodige afwisseling en lichtheid zorgt, gevolgd door een ouverture van Wagner. Bruckner rekende Mahler tot de modernisten, maar zelf meende Mahler Wagners stijl verder te zetten. Zo ligt het intieme karakter van Mahlers Rückert Lieder helemaal in de lijn van een wiegelied van Wagner.

Mahler beschouwde Beethoven als één van zijn grote inspiratiebronnen. Zijn beroemde Triple Concerto voor viool, cello, piano en orkest is uniek in zijn vorm en behoort tot Beethovens heroïsche periode. De Zevende Symfonie valt daarentegen te situeren in zijn zogenaamde middenperiode en vloeit voort uit Beethovens voorafgaande belangstelling voor de kamermuziek. “Dit werk is een groot feest” riepen de 19e eeuwse recensenten uit, Wagner betitelde het zelfs als een “Apotheose van de dans”.

“Ewig…, Ewig…”. Met deze profetische woorden zet Mahler een punt achter Das Lied von der Erde, één van de laatste grote meesterwerken van de Duitse romantiek. Nergens liggen leven en dood zo dicht bij elkaar als in dit werk. Aan de hand van Chinese poëzie neemt Mahler in zes bewegingen afscheid van het leven. Het is een beklijvend vaarwel. Langzaam, vol berusting, wetend dat de aarde zal blijven bestaan. KlaraFestival kiest voor de intiemere kamermuziekbewerking van Schoenberg voor mezzosopraan, tenor en ensemble.

Johann Sebastian Bachs meerstemmigheid en ingenieus gebruik van de techniek van het contrapunt heeft Gustav Mahler meer dan eens beïnvloed bij het schrijven van zijn symfonieën en liederen. Choreografe en danseres Claire Croizé neemt deze relatie als leidraad voor een nieuwe solodansvoorstelling op muziek van Bach. Niet geheel verwonderlijk want Claire Croizé droomde al langer van Bach, terwijl ze vorig jaar de hedendaagse danswereld verraste met The Farewell op muziek van Mahler.

Johann Sebastian Bachs meerstemmigheid en ingenieus gebruik van de techniek van het contrapunt heeft Gustav Mahler meer dan eens beïnvloed bij het schrijven van zijn symfonieën en liederen. Choreografe en danseres Claire Croizé neemt deze relatie als leidraad voor een nieuwe solodansvoorstelling op muziek van Bach. Niet geheel verwonderlijk want Claire Croizé droomde al langer van Bach, terwijl ze vorig jaar de hedendaagse danswereld verraste met The Farewell op muziek van Mahler.

Een avond exclusief gewijd aan Philippe Boesmans, die tijdens het KlaraFestival zijn recentste compositie, Chambres d’à côté, voorstelt. Het nieuwe werk verwijst naar ontheemding en ontdekking. Sur Mi is geïnspireerd op een etude van Debussy en speelt met de idee van herkenning en ijkpunten, waarmee Boesmans de muzikale conventies die elke herhaling verboden aan zijn laars lapte. Ornamented Zone werd gecomponeerd voor een licht nostalgisch getint instrumentaal ensemble; Op een verfijnde harmonische manier verkent het stuk de grenzen van de versieringskunst.

Sinds haar eerste prijs op de internationale Tchaikovsky-wedstrijd baant de Japanse violiste, Okiko Suwanai, zich een weg in het internationale muzieklandschap. “Geen melodie, toon of emotie is haar vreemd” prijst Star Online, “Niemand durft haar expertise in twijfel trekken”. Samen met het Nationaal Orkest van België brengt ze een integraal Belgisch programma, met het beroemde Vioolconcerto van Vieuxtemps als hoogtepunt. Op vraag van Klara-Festival creëert het Nationaal Orkest van België een nieuwe compositie van Bart Vanhecke: Danse de la terre.